خداوند،

دستِ گشاده‌ی نور در رمضان است،،،
که از نو سفره‌ی آسمان را می‌گشاید…

کرمش، بارانی بی‌مرز،،،،
گلستان کننده عطشِ جان‌های روزه‌دار…

بخشندگی‌اش، رودخانه‌ی مغفرت،،،
بی‌آنکه بپرسد،
بر دل‌ها جاری‌ می شود…

و همین عطای بی‌پرسش ،،،

معنای حقیقی «ضیافتِ» اوست.