بعضیها هم دنیارو دارن هم آخرتو. بعضیها دنیارو دارن ولی آخرت ندارن. بعضیها آخرتو دارن ولی دنیا ندارن. بعضیها نه دنیا دارن نه آخرت. این دسته آخر خیلی بیچاره هستن. طرف همه جور کار خلاف میکنه تا به مال و ثروت، مقام، یا لذت دنیا برسه، ولی آخرش یه اتفاقی میفته به هیچ کدوم از این چیزها نمیرسه. یعنی آخرتشو فروخته به دنیا، تو دنیا هم به چیزی نرسیده. خدا میگه:
خَسِرَ الدُّنْیا وَ الْآخِرَةَ
هم دنیا و هم آخرت را از دست میدهد
(بخشی از آیه 11 حج)
اگه برای کسی یه قدم برداری اون هم حداکثر یه قدم برات بر میداره. اما اگه برای خدا یه قدم برداری خیلی سریع برات صد قدم بر میداره. خدا کسایی رو که بهش رو میکنن خیلی تحویل میگیره، اونا رو انتخاب میکنه برای خودش و همه کاراشونو درست میکنه، بهشون آرامش میده، وصلشون میکنه به دنیای معنویت. در ظاهر شاید چیزی نداشته باشن اما در واقع صاحب ثروت همه دنیا هستن.
أَنَا اخْتَرْتُکَ
من ترا انتخاب کردهام
(بخشی از آیه 13 طه)
◽️هر كجا كه نماز را تمام میخوانم بايد در هفته ۲ روز را روزه بگيرم، بهتر است كه دوشنبه و پنجشنبه باشد.
⚠️ اگر به هر دليلی نتوانستم اين عمل را بجا بياورم در هفته بعد به ازای دو روز، ۳ روز و به ازای هر روز ۱۰۰ ريال صدقه بايد بپردازم.
《تاريخ اجراء ۱۳۶۹/۱۱/۱۹》
همیشه شنیدیم باید کار خیر کرد و به فکر آخرت بود. واسه همین شبهای جمعه که میشه یه عده شکلات و خرما و از این جور چیزها خیرات میکنن. یه عده دیگه هم هستن که مدرسه و بیمارستان و مکانهای عمومی میسازن. ولی کار خیر فقط اینا نیست. عیادت مریض، سر زدن به عمه و خاله و عمو و دایی پیر، آشتی دادن، راهنمایی کردن آدمها و هزار تا کار دیگه. این کارا پول نمیخواد ولی خیلی سختتره!
وَ الْباقِیاتُ الصَّالِحاتُ خَیْرٌ عِنْدَ رَبِّکَ ثَواباً وَ خَیْرٌ أَمَلاً
خوبیهای ماندگار، ثوابش نزد خدای تو بهتر و امیدبخشتر است.
(بخشی از آیه 46 کهف)
مهربونی خدا رو همه حس کردیم. ما بدی میکنیم، خدا خوبی میکنه. ما گناه میکنیم، خدا گذشت میکنه. ما کوتاهی میکنیم، خدا میبخشه. اگه خیلی آدم خوبی باشیم حداقل روزی یه گناه میکنیم. یعنی در طول عمرمون حدود بیست هزار تا گناه! با این همه خدا میگه بنده من اگه توبه کنی میبخشمت. کاش میشد جلوی این مهربون حتی اون یک گناه هم نکنیم. خود ما اگه کسی بیست هزار تا خطا کنه چه معاملهای باهاش میکنیم؟
اِنَّهُ کانَ بی حَفِیّا
او با من بسیار مهربان است
(بخشی از آیه 47 مریم)